HRZSCHMRZ (uitgesproken als Herzschmerz) plaatst liefde — met al haar passie én pijn — midden in een digitale realiteit die steeds meer grip krijgt op onze emoties en verlangens.

In een wereld waarin intieme momenten online worden gedeeld, en avatars soms dichterbij voelen dan mensen van vlees en bloed, stelt het werk de vraag:

Kan liefde zonder lichaam?

Virtualiteit als nieuwe hoofse liefde

Verstockt ziet een opvallende parallel tussen:

  • de Hikikomori — jongeren die zich volledig terugtrekken in virtuele werelden
  • en de middeleeuwse geliefden die zich richtten op een onbereikbaar, idealiserend object

In HRZSCHMRZ worden deze werelden verstrengeld via troubadour Guido Belcanto, die een eeuwenoud lied van ultieme verbondenheid bezingt: een koningin eet — zonder het te weten — het hart van haar gestorven minnaar, en sterft wanneer ze de waarheid ontdekt. Een gruwelijke, maar absolute versmelting:
één hart worden.

Muziek als strijdveld

HRZSCHMRZ hanteert een eclectische taal waarin stijlen elkaar niet illustreren, maar ondervragen:

  • middeleeuwse polyfonie en zoete liefdesliederen
  • contra noise, techno, free jazz, pop
  • Schubert die eindelijk in het nu landt

Schermen fragmenteren de ruimte tot vensters, tabbladen en feeds — zoals onze aandacht.

Lichaam versus avatar

Digitale liefdesobjecten, chatpartners, virtuele engelen, onvoorspelbare mensen op het podium

Belcanto’s unieke présence vormt het vleeslijke tegengewicht voor alles wat vervangbaar en reproduceerbaar is. Waar eindigt de mens? Waar begint de machine?

Deel van een groter traject

HRZSCHMRZ is de tweede in Verstockts reeks Grand Opéra de Trash — een vorm die de operatraditie koppelt aan speelse ontmanteling en ruw materiaal.
Niet technologie bepaalt de mens, maar hoe we ermee omarmen, botsen, falen en verlangen.