A La Recherche Du Temps confronteert de toeschouwer, zowel auditief als visueel, eigenlijk telkens opnieuw met hetzelfde werk, maar iedere keer als het ware gevangen in een andere dimensie van tijd. Het wordt vertraagd of versneld – al dan niet vergezeld door een video–opname van de muzikant – en dan teruggebracht naar het eigenlijke tempo lijkt het alsof de tijd zelf plastisch voelbaar wordt. Een beetje zoals het vroeger populaire kinderprogramma waarin tijdens het verhaal geboetseerde mannetjes vorm krijgen en verliezen. (2005)