Interfractions (1984) kan worden gezien als een artistiek beginpunt: het eerste werk waarin Verstockt zijn fascinatie voor computergestuurde stochastiek, klankanalyse en sampling samenbracht.

De compositie ontstond tijdens zijn studies bij Gottfried Michael Koenig aan het Instituut voor Sonologie in Utrecht — op dat moment het internationale centrum voor elektro-akoestisch experiment.

Realtime sampling als openbaring

Dankzij een Apple-clone met Composer’s Desktop software en hardware kon Verstockt acht audiobuffers in realtime opnemen en afspelen.
Analoge tapes vormden het opslagmedium — harde schijven waren nog te klein en te traag voor audio.
De bronopnames waren kontaktmicrofoonregistraties van klarinet: toon, kleppen, adem (zonder mondstuk).

Toen de mastertapes recent werden gedigitaliseerd, bleek de sonische kwaliteit verrassend intact — een stille getuige van het vakmanschap in Sonologie’s studio’s.

Structuur en proces

De compositie is gebaseerd op een probabilistische verdichting (waarschijnlijk geprogrammeerd in BASIC):

  • start: breed, ruisend spectraallandschap
  • geleidelijke vernauwing door stochastische middeling
  • voortdurende micro-variatie via bufferupdates

Een dynamisch spel tussen orde en ruis dat later een constante in zijn oeuvre zou worden.

Uitvoeringspraktijk

De live-ervaring was typisch voor de jaren 80:

één bandrecorder
iemand drukte op play
 het concert begon

Interfractions werd geselecteerd voor concerten van Sonologie en later uitgevoerd op verscheidene podia.Voor Verstockt markeerde het een helder inzicht:
compositie kan voortkomen uit processen die zichzelf ontwikkelen —
de componist ontwerpt het systeem,
het geluid vindt zijn eigen weg.