Na mijn studies aan het Instituut voor Sonologie in Utrecht keerde ik terug naar België, vol inspiratie en ideeën. Tot mijn verbazing bleek het muziekleven hier ver achter te lopen op de levendige hedendaagse muziekscene die ik in Nederland had leren kennen. Het enige Belgische ensemble, ‘De Nieuwe Muziekgroep’, was inmiddels ter ziele gegaan.

Ik voelde de noodzaak om zelf initiatief te nemen. Samen met een aantal gelijkgestemde zielen richtte ik een nieuw ensemble op: Champ d’Action. De keuze voor instrumenten was ondergeschikt aan de zoektocht naar mensen met een gelijkaardige artistieke honger. Componist en dirigent Luc Brewaeys sloot zich erbij aan. Hij kwam uit de traditie van instrumentale hedendaagse muziek — een ideale aanvulling op mijn meer hybride, technologisch geïnspireerde aanpak. Hoewel onze artistieke paden niet altijd parallel liepen, hebben we een intense en langdurige samenwerking gehad.

Champ II was het eerste werk dat ik schreef voor deze nieuwe, enigszins eclectische bezetting: twee piano’s, trombone, klarinet, hobo, fluit en slagwerk. De première vond plaats in het ICC, het toenmalige kloppende hart van de hedendaagse kunst in Antwerpen, gevestigd in het voormalige Koninklijk Paleis.

Ik kreeg de beschikking over de prachtige feestzaal. Wat ik niet had voorzien: er was geen lift, enkel een lange, monumentale trap. Toen de twee concertvleugels arriveerden, ontstond er lichte paniek. Met veel overtuigingskracht en de onmisbare hulp van Sterke Beer, die ik halsoverkop had opgetrommeld, kregen we de piano’s uiteindelijk boven. Een eerste les in productieorganisatie was geleerd.

Ook Luc schreef een werk voor deze bezetting: Champ d’Action stond op de kaart! Het was een ensemble dat vanaf het begin werd gedragen door ideeën, vriendschappen, en een geloof in het onmogelijke.