MET DE STEUN VAN DE VLAAMSE OVERHEID
De glitch fungeert hierbij als metafoor. In de kunst verwijst de glitch naar een storing in het systeem die vaak de fragiliteit en poëzie van onze wereld blootlegt. In de wetenschap daarentegen betekent een glitch een falen dat het onderzoek verstoort. Toch zijn glitches in beide domeinen onvermijdelijk aanwezig, zij het in verschillende contexten. Verstockt programmeert al jarenlang digitale code die visuele en auditieve glitches genereert: grafische patronen die gecombineerd worden met abstract geluid. Ze zijn geen representatie van de werkelijkheid — ze zijn wat ze zijn.
Deze abstracte storingen worden in BeatEmUp afgewisseld met korte fragmenten uit klassieke beat’em up-games, die een rauwe, agressieve realiteit symboliseren. De keuze voor dit genre werd ingegeven door een schokkende gebeurtenis vlakbij het Concertgebouw, waar een jongeman slachtoffer werd van straatgeweld.
De voorstelling start vanuit een eenvoudig analoog gebaar: een wit krantenpapier wordt op de vloer uitgespreid, dat vervolgens dienst doet als projectievlak voor de digitale beelden. Zo ontstaat een overgang van de analoge naar de digitale wereld, met de performers als bemiddelaars. Gaandeweg transformeren ze tot “muzikale gamers”, waarbij de visuele laag rechtstreeks door het slagwerk wordt aangestuurd. Dit versterkt de symbiose tussen mens en machine.
Het publiek bevond zich hoog in het atrium en keek neer op de vloerprojectie — als getuige van een virtuele arena of een onderliggende strijd. De ongebruikelijke kijkhoek vergrootte de onderdompeling en intensiteit van de ervaring.
BeatEmUp is een energieke clash tussen video, elektronica en een geautomatiseerd drumstel, waarin de fysieke aanwezigheid van de performers het scharnierpunt vormt tussen de digitale en de reële wereld.