DRIE (2007) ontstond na een intens creatiejaar, waarin Serge Verstockt muziek componeerde voor Requiem für eine Metamorphose, een theaterproductie van Jan Fabre. Deze productie was een verrijkende ervaring waarin beeld, tekst, dans en muziek samenvloeien tot één geheel. Toch bleef ik nadien achter met een fundamentele vraag: in theater krijgt muziek vaak een dienende rol binnen de grotere dramaturgie.
DRIE (2007) ontstond na een intens creatiejaar, waarin ik muziek componeerde voor Requiem für eine Metamorphose, een theaterproductie van Jan Fabre. Deze productie was een verrijkende ervaring waarin beeld, tekst, dans en muziek samenvloeien tot één geheel.
DMAP is een instrumentaal werk dat de zoektocht naar een meer objectieve muzikale taal belichaamt. Het is ontworpen als een dynamisch systeem waarbij de componist zich richt op het strategisch ontwerpen van een generatief kader.
DMAP is een instrumentaal werk dat mijn zoektocht naar een meer objectieve muzikale taal belichaamt. Het is ontworpen als een dynamisch systeem waarin de rol van de componist verschuift van directe, individuele keuzes naar het strategisch ontwerpen van een generatief kader.
DEC ontstond in het verlengde van mijn onderzoek naar het gedicht Comment dire van Samuel Beckett. In …Que de… analyseerde ik de opname van dit gedicht met LPC-technieken, waardoor de stem werd ontleed in parameters als energie, timbre, resonantie en ruis. Maar voor DEC wilde ik nog een stap verder gaan: niet alleen de stem dissecteren, maar de taal zelf fysiek laten worden in instrumentale actie.
DEC bouwt voort op mijn eerdere analyse van Beckett’s Comment dire, die ook de basis vormde voor …Que de…. Waar dat werk vertrok vanuit de stem en haar beperkingen, richt DEC zich op het vertalen van taalstructuren naar instrumentale gebaren.
DEC staat in het verlengde van mijn onderzoek naar Comment dire van Samuel Beckett. Waar …Que de… de stem analyseerde met LPC-technieken, zet DEC een volgende stap: niet langer de stem ontleden, maar taal lichamelijk maken.
De tijd loopt / De tijd staat stil (2000) speelt met de paradox van tijd: hij stroomt altijd verder, maar kan in één moment verstillen. Muziek en video bewegen in verschillende snelheden en plooien zich terug in het nu.
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
